کتاب «درآمدی بر مرجعیت علمی قرآن در دانش اخلاق»، اثری است پژوهشی در حوزه مطالعات قرآنی و اخلاق که امکان، چگونگی و گستره نقش‌آفرینی قرآن کریم به‌عنوان یک منبع معرفتی در دانش اخلاق را مورد واکاوی قرار داده است. این اثر با رویکردی نظری و با بهره‌گیری از منابع معتبر، به‌دنبال تبیین این مسئله است که آیا قرآن صرفاً کتابی برای هدایت معنوی است یا می‌تواند به‌عنوان مبنا و معیاری برای دانشی بشری مانند اخلاق ایفای نقش کند. کتاب با طرح پرسش‌های بنیادین در این حوزه، خواننده را به تأمل در نسبت میان وحی و دانش‌های بشری دعوت می‌کند.
نویسنده در این کتاب، ابتدا به مفهوم‌شناسی «مرجعیت علمی قرآن» پرداخته و ابعاد مختلف آن را روشن می‌سازد، و در ادامه، با تمرکز بر دانش اخلاق، ظرفیت‌های قرآن برای ایفای نقش مرجعیت را در سطوح مختلف بررسی می‌کند. او صرفاً به‌دنبال استخراج گزاره‌های اخلاقی از قرآن نیست، بلکه در پی آن است تا نشان دهد قرآن می‌تواند در تعیین مبانی، اصول، اهداف و حتی روشهای دانش اخلاق نقش‌آفرین باشد. کتاب به تبیین این دیدگاه می‌پردازد که قرآن با ارائه تصویری خاص از انسان، هستی و روابط میان آنها، چارچوبی را فراهم می‌کند که بر اساس آن می‌توان نظام‌های اخلاقی را طراحی و ارزیابی کرد. این اثر به چالش‌های مهمی نیز اشاره دارد، از جمله چگونگی جمع میان ثبات و عصمت آموزه‌های قرآنی از یک سو و نقدپذیری و تحول ذاتی علوم بشری از سوی دیگر، و برای این مسئله نیز راه‌حل‌هایی را ارائه می‌دهد.
ارزیابی کلی کتاب نشان می‌دهد که این اثر از معدود آثاری است که به‌صورت منسجم و روشمند به مسئله مرجعیت علمی قرآن در دانش اخلاق پرداخته است. نویسنده با بهره‌گیری از مبانی نظری اندیشمندانی مانند استاد مطهری، که قرآن را در تعیین مبانی و اهداف علوم مرجع می‌دانستند، گامی مهم در جهت نظام‌مند کردن این بحث برداشته است. اهمیت کتاب در آن است که صرفاً به کلی‌گویی بسنده نکرده و تلاش دارد ابعاد عملیاتی این مرجعیت را نیز نشان دهد. این اثر برای گروه‌های خاصی از خوانندگان از جمله پژوهشگران حوزه علوم قرآن و حدیث، دانشجویان و اساتید رشته فلسفه اخلاق، و همچنین اندیشمندانی که دغدغه علوم انسانی اسلامی و نسبت دین با دانش‌های بشری را دارند، بسیار سودمند و راهگشا خواهد بود.
