کتاب «وحی: رؤیا یا حقیقت؟ نقد آرای عبدالکریم سروش» اثری در حوزه کلام اسلامی و نقد معاصر است که به بررسی و نقد دیدگاههای عبدالکریم سروش درباره مفهوم وحی قرآنی میپردازد. موضوع اصلی کتاب، واکاوی نظریهای است که وحی را بهمثابه تجربهای شبیه رؤیا یا حالت ذهنی برداشت میکند و نه پیام مستقیم الهی.
نویسندگان با تمرکز بر نقد آرای عبدالکریم سروش بهویژه آنچه وی درباره ماهیت وحی مطرح کرده، مباحث فلسفی، کلامی و معرفتشناختی را دنبال میکنند. سروش در برخی نوشتهها و مباحث خود مدعی شده است که وحی را میتوان نوعی تجربه دینی انسانی یا رؤیاگونه دانست و بدینصورت برداشت سنتی از وحی -بهمثابه پیام مستقیم الهی مبتنی بر انتقال معنای وحی از جانب خداوند- را به چالش میکشد.
کتاب، شواهد و معیارهایی را از خود پدیده وحی، حالات و اقوال پیامبر اسلام و نزدیکان او بررسی میکند تا نشان دهد فرضیه رؤیاانگاری برای تبیین وحی کافی نیست.
