کتاب «المظاهر الرَّحمانیَّة فی أدعیة الفریقین» از آثار شاخص در حوزه حدیث، دعا و ادعیه با رویکردی تقریبی و علمی است. این کتاب به بررسی تطبیقی، تحلیل و جمعآوری ادعیه مشترک میان شیعه و اهلسنت میپردازد. نویسنده با رویکردی اصولی و مبتنی بر منابع معتبر روایی دو مذهب، گامی مؤثر در راستای تقریب مذاهب اسلامی و آشکارسازی مشترکات اعتقادی برداشته است. این اثر بهعنوان گنجینهای از مناجاتهای مشترک اسلامی، نشان میدهد که دعا، این تجلیگاه روح بندگی، چگونه میتواند پلی استوار بین قلوب مسلمانان باشد.
نویسنده با روشی تحلیلی-توصیفی و با استناد به منابع دستاول شیعه (مانند «مصباح المتهجد» شیخ طوسی و «البلد الامین» کفعمی) و اهلسنت (مانند «الدعوات» سیوطی و «عمل الیوم واللیله» ابن السنی)، ادعیه مشترکی را که در منابع معتبر دو فرقه آمده، استخراج و در ۱۲ فصل تدوین کرده است. موضوعات فصول، متنوع و مشتمل بر ادعیهای برای ایام هفته، ماه، اعیاد، ادعیه قرآنی، مناجاتهای انبیاء و ادعیه واردشده برای حالات مختلف روحی و نیازهای گوناگون بندگی است. نویسنده با محوریت دادن به «دعا» بهعنوان یک سرمایه مشترک و همگراساز، بهصورت غیرمستقیم به نقد دیدگاههای افراطی میپردازد که مشترکات فریقین را نادیده میگیرند. این رویکرد، خواننده را به تأمل در عمق اشتراکات اعتقادی و عرفانی امت اسلامی وامیدارد و نشان میدهد که وحدت در ساحت نیایش، امری ممکن و ریشهدار در سنت اسلامی است.
«المظاهر الرَّحمانیَّة» بهعنوان اثری پیشرو در «مطالعات تقریبی ادعیه»، با استقبال پژوهشگران حوزههای علوم قرآن و حدیث، کلام تطبیقی و وحدت اسلامی مواجه شده و در بسیاری از آثار و مقالات علمی پس از خود مورد استناد قرار گرفته است. نقاط قوت اصلی این کتاب را میتوان در «روشمندی در جمعآوری و تطبیق»، «ارجاع به منابع کهن و معتبر دو مذهب» و «تنظیم کاربردی ادعیه بر اساس مقاطع زمانی و موضوعی» دانست. این اثر نهتنها برای محققان و دانشجویان رشتههای علوم حدیث، مذاهب اسلامی و تقریب یک منبع دست اول و الگویی روششناختی به شمار میرود، بلکه برای خطباء، مبلغان مذهبی و عموم علاقهمندان به ادعیه و عرفان عملی که در جستوجوی گنجینهای معتبر و مبتنی بر تقریب مذاهب هستند، نیز بسیار سودمند و الهامبخش است.
