مبحث حجاب در علم عرفان عملی، جایگاه و اهمیت بالایی دارد، چرا که مستقیماً با سلوک سالکان در ارتباط است، حجاب های سلوکی، موانع درونی آدمی اند که او را در هر مرتبه از قرب به حق و صعودش به مراتب بالا در محرومیت قرار می دهند. این حجاب ها به دو نوع ظلمانی و نورانی تقسیم می شوند که حجاب های ظلمانی، وجه نفسانی داشته و تماماً مشوب به عصیان آدمی اند (مانند حجاب نفس، جهل، کفر و شرک و...) امّا حجاب های نورانی، وجه روحانی و قلبی داشته و کمالاتی به شمار می روند که سالکان را به خود شیفته می کنند و ایشان را از سیر در مراتب بالاتر در قوس صعود، در حرمان قرار می دهند (مانند حجاب علم، ذکر، عبادت، مکاشفه و...). عواملی نیز موجب گذشتن سالک از حجاب ها شده و در نهایت او را به قرب الهی می رساند که از آن ها می توان به معرفت و محبت الهی، مجاهده و ریاضت، ذکر قلبی و زبانی و... اشاره کرد.
