کتاب «مجموعه آثار علامه جعفری (جلد ۱۰): فلسفه اجتماع، تاریخ و تمدن» تدوین منسجمی از تاملات یکی از متفکران برجسته معاصر در حوزه حکمت اسلامی و فلسفه تطبیقی است که به کالبدشکافی بنیان‌های حیات جمعی بشر می‌پردازد. این اثر که در دسته فلسفه مضاف و مطالعات فرهنگی جای می‌گیرد، حاصل سال‌ها تدقیق نویسنده در متون کهن فلسفی و پیوند دادن آنها با مسائل مستحدثه جهان مدرن است. نویسنده با رویکردی برهانی به سراغ مفاهیم کلان اجتماعی رفته است. ویژگی متمایز این نوشتار، مواجهه مستقیم و بی‌پرده با نظریات جامعه‌شناختی غرب و نقد آنها از منظر هستی‌شناسی توحیدی است که آن را به منبعی ارزشمند برای پژوهشگران حوزه علوم انسانی تبدیل کرده است.
در این مجلد، سه محور کلیدی «اجتماع»، «تاریخ» و «تمدن» به صورت زنجیره‌وار به یکدیگر متصل شده‌اند. نویسنده در بخش فلسفه اجتماع، به نقد اصالت فرد و اصالت اجتماع پرداخته و بر «حیات معقول» به عنوان رکن اساسی هم‌زیستی تأکید می‌کند. در مبحث تاریخ، او برخلاف رویکردهای ماتریالیستی، محرک اصلی وقایع تاریخی را نه ابزار تولید، بلکه اراده و آگاهی انسان در بستر سنت‌های الهی معرفی می‌کند. بخش تمدن این کتاب نیز به کالبدشکافی عناصر سازنده فرهنگ پرداخته و تمایز میان «تمدن ماشینی» و «تمدن انسانی» را با دقتی وسواس‌گونه تشریح می‌کند. از نگاه نویسنده، تمدنی که نتواند به پرسش‌های وجودی انسان پاسخ دهد، حتی با پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌ها، مسیری رو به زوال خواهد داشت. این متن با بررسی تطبیقی آرای اندیشمندانی نظیر توین‌بی و ابن‌خلدون، خواننده را به بازنگری در مفهوم پیشرفت وا می‌دارد. نویسنده در این فصول، چالش‌های اخلاقی جوامع مدرن را ناشی از گسست میان دانش و ارزش دانسته و راهکار خروج از بحران‌های تمدنی را بازگشت به فرهنگ فطری پیشنهاد می‌دهد.
از نقاط قوت این اثر می‌توان به شجاعت نویسنده در طرح نظام‌مند «فلسفه تمدن» اشاره کرد که پیش از آن در سنت فلسفی ما کمتر به صورت مستقل به آن پرداخته شده بود. مخاطبان هدف این کتاب، دانشجویان فلسفه، پژوهشگران مطالعات فرهنگی و تحلیل‌گرانی هستند که به دنبال فهم ریشه‌های بحران در تمدن معاصر می‌باشند. پیام محوری اثر، هشدار درباره سقوط انسانیت در پای افزارمندی است و بر همین اساس، به عنوان یک متن انتقادی در برابر الگوهای توسعه غربی مورد استناد قرار می‌گیرد.
