کوفه یکی از بارزترین مرکز تحولات فرهنگی و سیاسی عراق و حتی جهان اسلام در صده اول اسلام می باشد. استمرار این امتیاز در زمان امامین صادقین علیهما السلام تا آنجا ادامه یافت كه چونان پایتخت فکری - فرهنگی جهان اسلام جلوه نمود. در واقع، وجود تعداد کثیری ازمحدثان، متکلمان، شاعران، ادیبان، مورخان و خاندانهای دانشور شیعی و سنی در کوفه، فضایی را رقم زد تا این مرکز تأثیر بسزایی در رشد جریان فرهنگی اسلام داشته باشد.
تلاش علمی دانشوران و عالمان کوفی در گرایشات مختلف علمی، دستاوردهای زیادی را برای مسلمانان در عرصه های مختلف، بویژه دانش کلام بهمراه داشته است.
دستاورد و میراثی که بر پایه آن امروزه مدرسه کلامی کوفه را از دیگر مدارس باز میشناسیم. اهمیت تاریخی این مدرسه، به وجود مباحث صریح و آشکار نظری و اعتقادی در سطح جامعۀ علمی آن دوران باز میگردد.
در این مدرسه، امامیه، چونان فرقهای کلامی، خود را معرفی کرده و مهمترین و بیشترین میراث اعتقادی برخاسته از کلمات اهل بیت علیهم السلام و بزرگان اصحاب را تولید و عرضه میکند و از این طریق، میراث کلام شفاهی را به کلام مکتوب بدل می نماید
یکی از بارزترین ویژگی این مدرسه، به نوع نظریهپردازیها و تبیینگریهایی آن است که برخلاف سایر جریانهای کلامی هم عصر خود، بر پایۀ متون وحیانی شکل گرفته است. نظریهپردازیهای متنمدار متکلمان این مدرسه، همچون هشام بن حکم و هشام بن سالم و مومن الطاق در موضوعات مختلف، از نقاط شعف انگیز و قابل توجه متکلمان این مدرسۀ کلامی است.
در کنار این ویژگی روششناسانه در مدرسۀ کوفه، نقطۀ هدف مباحث کلامی در مدرسۀ کوفه نیز قابل توجه است. در این مدرسه - برخلاف مدرسۀ مدینه - عمدتاً نتایج نظری و فکری مباحث مورد توجه و نظر است تا اهداف عملی و سیاسی.
همچنین نحوۀ ظهور و بروز این مباحث، نمونۀ دیگری از این ویژگیهاست که تا قبل از مدرسۀ کوفه مباحث اعتقادی بیشتر در قالب خطبهها و نامهها نمایان میشد و در دوره مدرسۀ کوفه، بیشتر در حلقههای مناظرههای شفاهی، رسالههای کوتاه و تکنگاریهای اعتقادی رخ می داد.
فصول مختلف این کتاب به قرار ذیل می باشد:
فصل اول: معرفی مدرسه کوفه
فصل دوم :موضوعات کلامی مطرح در مدرسه کوفه
فصل سوم: جریانها و روش های کلامی متکلمان کوفه
